Zmiana zakazu prowadzenia pojazdów sposobem na złagodzenie rygorów środka karnego.
Zakaz prowadzenia pojazdów jest jednym ze środków karnych, który na podstawie Kodeksu karnego w przypadku przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji może być orzeczony przez Sąd, a w odniesieniu do enumeratywnie wymienionych przestępstw jest orzekany obligatoryjnie.
Głównym celem zakazu prowadzenia pojazdów jest wyeliminowanie z ruchu drogowego tych kierowców, którzy swoim zachowaniem i brawurową postawą stwarzają zagrożenie na drodze dla innych uczestników ruchu. Zakaz prowadzenia pojazdów jest orzekany na okres nie krótszy niż 3 lata, zwykle w odniesieniu do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów. W bezwzględnej formie środek karny jest bardziej skuteczny i represyjny.
Zmiana orzeczenia w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów
Zasadniczo, po uprawomocnieniu się wyroku staje się on niewzruszalny prawnie, jednak z pewnymi wyjątkami. Jednym z nich jest środek prawny polegający na zmianie orzeczenia w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 182a § 1 Kodeksu karnego wykonawczego (dalej jako – k.k.w.).
Warunkiem skorzystania z tej instytucji jest upływ co najmniej połowy orzeczonego wymiaru środka karnego. W przypadku zakazu orzeczonego dożywotnio wymagany jest upływ co najmniej 10 lat. Ponadto, postępowanie w przedmiocie wniosku o zmianę zakresu stosowania zakazu prowadzenia pojazdów, powinno doprowadzić Sąd do przekonania, że skazany już nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.
Wywiad środowiskowy
Istotnym dowodem w postępowaniu, o którym mowa, jest wywiad środowiskowy przeprowadzony przez kuratora sądowego. Sąd w oparciu o wywiad środowiskowy i wyjaśnienia skazanego ocenia jego postawę po upływie okresu stosowania środka karnego, jego charakter i postawę wobec porządku prawnego, a także zachowanie skazanego w okresie wykonywania środka karnego.
Z pewnością na korzyść skazanego przemawia nienaruszanie zakazu prowadzenia pojazdów, ustabilizowanie życia zawodowego i osobistego, a w przypadku skazania za czyn zabroniony popełniony w stanie nietrzeźwości lub po użyciu innych substancji odurzających – przebycie terapii uzależnień.
Wymóg zastosowania blokady alkoholowej
Zgodnie z art. 182a § 1 k.k.w., jeżeli przesłanki omówione powyżej zostaną spełnione, Sąd może orzec o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Oznacza to, że możliwe będzie prowadzenie pojazdów określonej kategorii, wskazanej w treści orzeczenia, o ile będą posiadały prawidłowo skalibrowaną blokadę alkoholową.
Blokada alkoholowa uniemożliwia uruchomienie silnika pojazdu, jeżeli zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu, wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm3. W praktyce, wprowadzenie tego urządzenia technicznego na rynek spowodowało zatem możliwość faktycznego skrócenia wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów. Pod względem prawnym zakaz nadal obowiązuje, ale jest ograniczony do pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową.
Blokada jest montowana przez producenta lub jego przedstawiciela. Należy pamiętać o tym, że urządzenie musi być kalibrowane co 12 miesięcy. Pierwsza kalibracja jest przeprowadzana przed montażem. Przeprowadzenie kalibracji przez producenta lub upoważniony podmiot jest potwierdzone dokumentem, który należy przechowywać najlepiej z prawem jazdy i innymi dokumentami osobistymi.